Olga Skliarska
Olga Skliarska (ur. 1993 we Lwowie) tworzy na styku ceramiki, rzeźby, performansu, rysunku i poezji wizualnej, traktując ciało jako przestrzeń doświadczenia, ograniczenia i pamięci. Jej prace badają relacje pomiędzy jednostką a otoczeniem, prywatnością a przestrzenią publiczną, ochroną a kruchością. Charakterystyczne dla jej praktyki jest łączenie materialnej, często ceramicznej formy z działaniem, w którym obiekt staje się przedłużeniem ciała i narzędziem jego obserwacji.
W praktyce Olgi Skliarskiej ciało nie jest wyłącznie tematem, lecz miejscem, w którym spotykają się pamięć, doświadczenie, przestrzeń i materia. Artystka pracuje z ceramiką, rzeźbą, performansem, rysunkiem i poezją wizualną, przekraczając granice pomiędzy obiektem a działaniem. Szczególne znaczenie ma dla niej relacja pomiędzy fizycznym ograniczeniem a poczuciem bezpieczeństwa, pomiędzy kruchością materii a potrzebą ochrony.
Jej obiekty często powstają w bezpośrednim odniesieniu do anatomii. Nie są jednak prostymi przedstawieniami ciała — stają się jego przedłużeniem, obciążeniem, osłoną albo ograniczeniem ruchu. W pracy Ciało rozszerzone ceramiczne formy zostały zaprojektowane z uwzględnieniem wymiarów ciała artystki i zintegrowane z jego poszczególnymi częściami. Twarda i krucha ceramika wchodzi w paradoksalną relację z żywym, podatnym na zmianę ciałem: może chronić, ale jednocześnie ogranicza.
Skliarska interesuje się również pamięcią, psychologią zachowania, doświadczeniem wykorzenienia i sytuacją jednostki funkcjonującej pomiędzy różnymi przestrzeniami. Jej własne doświadczenie życia pomiędzy Ukrainą a Polską pojawia się jako kontekst refleksji nad granicami, przynależnością i statusem „obcego”. Przestrzeń prywatna i publiczna stają się w jej pracach nie tyle miejscami, ile stanami, które można przekraczać, zawłaszczać, chronić lub utracić.
Istotną rolę odgrywa performatywny charakter jej praktyki. Obiekt zaczyna funkcjonować dopiero w kontakcie z ciałem, ruchem i sytuacją, a jego znaczenie pozostaje otwarte na zmianę. Ceramika — pozornie trwała, ciężka i stabilna — okazuje się materią kruchą; ciało natomiast, choć podatne na ograniczenie i kontrolę, staje się źródłem działania. To napięcie pomiędzy siłą i bezbronnością, ochroną i ograniczeniem, obecnością i nieobecnością stanowi jeden z najważniejszych obszarów poszukiwań artystki.
Olga Skliarska mieszka i pracuje w Poznaniu. Jest absolwentką Katedry Ceramiki Artystycznej Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych oraz Wydziału Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu; studiowała również performans w KASK School of Arts w Gandawie. Jest członkinią kolektywów Zapora i Zabih oraz laureatką 40. edycji Konkursu im. Marii Dokowicz.