Jerzy Norkowski
Jerzy Norkowski porusza się pomiędzy performance’em, instalacją, obiektem, obrazem i dźwiękiem, traktując codzienność jako materiał podatny na przesunięcia i przekształcenia. Jego prace wydobywają absurd, powtarzalność i napięcia ukryte w pozornie zwyczajnych sytuacjach, przedmiotach i gestach. Artysta tworzy sytuacje, w których znaczenie pozostaje otwarte — powstaje pomiędzy przestrzenią, działaniem i obecnością widza.
Jerzy Norkowski (ur. 1991 w Lublinie) tworzy na styku performance, instalacji intermedialnej, obrazu, dźwięku i działania w przestrzeni. Interesuje go sytuacja, w której rzeczywistość przestaje być oczywista — ujawniając swoją absurdalność, powtarzalność i wewnętrzne pęknięcia. W jego pracach codzienne przedmioty, miejsca i gesty zostają przesunięte w obszar niejednoznaczności, gdzie tracą swoją pierwotną funkcję i zaczynają działać jako znaki.
Norkowski traktuje przestrzeń nie jako neutralne tło, lecz jako aktywny element pracy. Instalacja, obiekt i ciało performera tworzą układ zależności, w którym znaczenie powstaje poprzez działanie, czas i konfrontację z miejscem. Charakterystyczne jest dla jego praktyki zainteresowanie tym, co pozornie marginalne, zużyte lub niepotrzebne — elementami, które poprzez artystyczne przesunięcie zaczynają ujawniać inne znaczenia.
W swoich realizacjach wykorzystuje język nowych mediów i techniki audiowizualne, ale równie istotny pozostaje prosty gest, materialność przedmiotu oraz fizyczna obecność artysty. Jego działania często balansują pomiędzy absurdem a krytycznym komentarzem. Norkowski przygląda się mechanizmom organizującym współczesność: jej nadmiarowi, powtarzalności, zależnościom i próbom nadawania sensu rzeczywistości, która sama w sobie wymyka się logicznemu porządkowi.
Istotną częścią jego działalności jest również organizowanie niezależnych i pozainstytucjonalnych wystaw. W latach 2016–2018 był prezesem Fundacji Towot Squat. Współpracował m.in. z Galerią Labirynt, Galerią Białą, Pracownią Sztuki Zaangażowanej Społecznie „Rewiry” oraz Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Od 2024 roku związany jest z Uniwersytetem Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu.
W 2018 roku uzyskał dyplom magistra na Wydziale Artystycznym UMCS w pracowni Rysunku i Intermediów Jana Gryki. Obecnie przygotowuje pracę doktorską pod kierunkiem Roberta Kuśmirowskiego. Jego prace i działania prezentowane były m.in. w Lublinie, Warszawie, Wrocławiu, Orońsku, Ostrawie, Görlitz i innych ośrodkach w Polsce i Europie.