– urodzony w 1985 roku w Strzelinie, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 2019 roku związany z Akademią Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. Pracuje w Katedrze Mediacji Sztuki, aktywnie uczestnicząc w życiu akademickim Uczelni. Kurator wystaw, autor artykułów i esejów poświęconych zagadnieniom sztuki współczesnej oraz estetyce filozoficznej XIX i XX wieku. Swoje zainteresowania artystyczno-badawcze koncentruje na zagadnieniach sztuki dyskursywnej oraz metasztuki, starając się forsować tezę, że sztuka ma możliwość tworzenia dyskursu na własny temat za pomocą dostępnych jej środków wyrazu. Na co dzień miłośnik kotów, malarstwa i kolarstwa szosowego (kolejność nieprzypadkowa).
Kasia Kmita – malarka i artystka wizualna urodzona w Nowej Rudzie. W 1996 ukończyła malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Jej prace były pokazywane na wielu wystawach w Polsce oraz za granicą – w Wenecji, Berlinie, Bremie czy Amsterdamie. Otrzymała szereg nagród, m.in. nagrodę Ministra Kultury i Sztuki „Promocje” (1996), nagrodę rektora Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu w Konkursie im. Eugeniusza Gepperta (1998) czy nagrodę na Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2006) za serię prac łączących elementy polskiego folkloru i popkultury. Magazyn „Łossskot” wyróżnił ją tytułem „Najciekawszej postaci kultury 2007 roku”. Czterokrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011, 2017, 2022 oraz 2020 – w ramach programu „Kultura w sieci”). Stypendystka Prezydenta Wrocławia za 2022 rok.
„Kasia Kmita jest jedną z najbardziej interesujących i aktywnych polskich artystek. Jej projekty znane są z licznych wystaw, indywidualnych i zbiorowych. Jest wnikliwą obserwatorką społecznych i kulturowych zmian niepostrzeżenie zachodzących w naszym otoczeniu. Poprzez swoje subtelne, skondensowane formalnie i poetyckie realizacje interpretuje wkraczające w polską rzeczywistość elementy wizualne zachodniej popkultury. Adaptuje różne techniki i media artystycznej wypowiedzi, łącząc je z „przechwytywanym” językiem zastanej wizualności(…)”
Marcin Mierzicki
Urodzony w 1973 r. w Lublinie. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, w której obronił dyplom z malarstwa i doktorat w dziedzinie sztuki. Artysta wizualny, tworzy obrazy, instalacje, obiekty oraz prace wideo. Punktem wyjścia w jego działaniach jest obraz i przekraczanie typowej dla obrazu dwuwymiarowej płaszczyzny w kierunku akcentowania jego materialności. Realizuje prace zawierające kontekst społeczny, oparte na działaniach w procesie i prowokujące odbiorcę do udziału w efektach tych działań. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2005 i 2011 r. Otrzymał drugą nagrodę na Triennale Rysunku Wrocław w 2022 r., a także stypendium artystyczne Prezydenta Wrocławia na 2025 r.
Autor wystaw indywidualnych i zbiorowych, m.in.:”Sytuacja jest doskonała” w Galerii Entropia we Wrocławiu, „Now we fall horizontally” w Midway Gallery w Bostonie (USA), „Coś od zera” w Galerii Entropia we Wrocławiu, „Entropia In Situ” w Sokołowsku Laboratorium Kultury, „Nie oglądaj się za siebie” Triennale Rysunku Wroclaw w Muzeum Współczesnym Wroclaw, „Balans bieli” w Galerii Neon w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, „Struktury absurdu” – pokaz z Józefem Robakowskim w ramach festiwalu Polish Avant Garde Cinema w Austin w Texasie (USA), „Weltschmerz” Triennale Rysunku Wroclaw w Galerii BWA Wroclaw Główny, „Archeologia. Historie (Nie)Rzeczywiste” w Galerii Curator’s Lab w Poznaniu, „High Definition” w Galerii Wozownia w Toruniu, „All inclusive” w Instytucie Polskim w Bratysławie, „Granice globalizacji” w ramach 4. Mediations Biennale w Poznaniu, „Entropie der Kunst. Schone Spiele „Rozbiórka Żelaznej Kurtyny” w Kuhlhaus w Berlinie, „Mit i Melancholia” w Muzeum Współczesnym Wroclaw, „Młodzi w Muzeum. Poziom Najwyższy” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, „Złe pomysły” w Galerii Zero w Berlinie, „Trailer” w Galerii Entropia we Wrocławiu, „Kino Awangarda” w Galerii Awangarda BWA Wroclaw.
dr hab. Tomasz Opania, prof. ASP urodzony w 1970r. Absolwent PWSSP we Wrocławiu w 1994 r. Dyplom w zakresie rzeźby zrealizował w pracowni profesora Leona Podsiadłego. W latach 1994-1996 studiował w École Supérieure d’Arts Visuels w Genewie w pracowniach Alaina Zubera i Setsuko Nagasawy. Współtwórca nowego kierunku studiów we wrocławskiej ASP – Mediacji Sztuki. W latach 2012-2014 kierownik Katedry Mediacji Sztuki na Wydziale Malarstwa i Rzeźby. Zajmuję się rzeźbą, instalacją, performance’em, działaniami w przestrzeni publicznej, projektowaniem. Buduję „narzędzia sztuki”, obiekty i wynalazki, wykorzystując różne techniki często tylko na potrzeby jednego projektu. Swoje prace traktuję jako komentarz do aktualnych zdarzeń i otaczającej go rzeczywistości.
Jarek Słomski – artysta wizualny, performer, absolwent rzeźby wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Przy użyciu rzeźby, obiektów, instalacji i performance, czasami ironicznie, czasami poważnie opowiada o dotyczącej go rzeczywistości. Porusza zagadnienia życia codziennego, problemów społecznych czy tożsamości narodowych.
Karolina Szymanowska urodzona we Wrocławiu. Studiowała Rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Pracuje na macierzystej uczelni. W latach 2014-2018 członkini Akademii Młodych Uczonych i Artystów. W 2021 uzyskała stopień doktora za pracę pt: Automaty. O dyscyplinie, pętli, powtórzeniach i zmęczeniu. Brała udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych. Tworzy rzeźby, obiekty i instalacje.
„Choć podstawą mojej twórczości jest rzeźba, pracuję w różnych mediach. Interesuje mnie sztuka osadzona
w codzienności. Obserwuję człowieka i jego otoczenie i próbuję wtapiać w ten obraz swoje prace. W swojej strategii artystycznej często posługuję się pojęciami ilustrującymi zbiorowe i indywidualne procesy psychologiczne. Pętla, odbicie, przemieszczenie, to tylko niektóre ze zjawisk, na których opieram swoje działania. Fascynują mnie organiczne procesy adaptacyjne – transformacje i zniekształcenia, które dokonują się na skutek działania abstrakcyjnych sił. W swoich najnowszych realizacjach skupiam się na człowieku zaangażowanym w postęp technologiczny i na kosztach tej jakże skomplikowanej współzależności.”
Ewa Zarzycka
Artystka z obszaru sztuki konceptualnej, uprawiającą sztukę performance, w tym szczególną jej odmianę tzw. performance mówiony, a także rysunek jako zapis autorskich tekstów, schematów, map, wykresów; tworzy obiekty, wideo i instalacje. Mieszka i pracuje w Lublinie i Kazimierzu Dolnym. Sztuką performance zajmuje się nieprzerwanie od lat 80. W latach 1973–1978 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) we Wrocławiu. Od 2008 roku wykłada na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, do 2024 na Wydziale Rzeźby i Mediacji Sztuki prowadziła Performance oraz Pracownię Otwartą Wykłady Gościnne, obecnie Działania procesualne i performance w programie studiów podyplomowych Mediacja i Rynek Sztuki.
Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego we Wrocławiu – Pawilon Czterech Kopuł, Galerii Wymiany Józefa Robakowskiego, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, Zachęcie w Warszawie, MOCAK-u w Krakowie, Fundacji Moje Archiwum Andrzeja Ciesielskiego i Zachęty Lubelskiej. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dokumentacja jej prac znajduje się w Secondary Archive /Artystki Europy Środkowo-Wschodniej, Archiwum Saga w Szwajcarii.
Laureatka nagród, m.in. Nagrody im. Katarzyny Kobro w 2024 roku.