Ksenia Pyza
Ksenia Pyza tworzy na styku rzeźby, tkaniny, ceramiki, instalacji i performansu, koncentrując się na cielesności, pamięci oraz relacji ciała z przestrzenią. Miękkie, organiczne formy i ślady ciała stają się w jej pracach nośnikami doświadczeń, napięć i stanów, które trudno uchwycić wyłącznie poprzez obraz. Jej praktyka oscyluje pomiędzy materialnością i odczuwaniem, obecnością i brakiem.
Ksenia Pyza buduje swoją praktykę wokół ciała — jego fizyczności, pamięci, odczuwania i relacji z przestrzenią. Posługuje się rzeźbą, obiektem tekstylnym, ceramiką, instalacją i performansem, często wykorzystując miękkie, organiczne formy, które pozostają zawieszone pomiędzy przedmiotem, ciałem i jego śladem.
W jej pracach materialność nie jest jedynie właściwością obiektu, lecz sposobem mówienia o doświadczeniu. Ciężar, nacisk, pustka, deformacja czy dotyk stają się językiem opisu stanów psychicznych i cielesnych. Szczególne znaczenie ma napięcie pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co odczuwane — pomiędzy fizycznym ciężarem przedmiotu a ciężarem, który pozostaje w ciele jako wspomnienie, dyskomfort czy fantomowe odczucie. W pracy Lightweights miękka forma i ceramiczne negatywy fragmentów ciała tworzą właśnie taką przestrzeń pomiędzy obecnością i brakiem, materialnością i doświadczeniem.
Pyza interesuje się również cielesnością jako obszarem kulturowym i społecznym, podejmując wątki kobiece i feministyczne. Jej obiekty nie są biernymi formami — wchodzą w relację z ciałem, wymuszają określone gesty, przyjmują jego kształt lub stają się jego przedłużeniem. Rzeźba przestaje być wówczas stabilnym przedmiotem, a zaczyna funkcjonować jako sytuacja: coś, co wydarza się pomiędzy ciałem, materią, przestrzenią i odbiorcą.
Istotną cechą jej praktyki jest przekraczanie granic pomiędzy dyscyplinami. Tkanina może stać się rzeźbą, ceramika — śladem ciała, a obiekt — elementem działania performatywnego. Dzięki temu prace Pyzy pozostają otwarte i podatne na zmianę, a ich znaczenie nie wyczerpuje się w samej formie.