Ewa Partum

Ewa Partum (ur. 1945) jest jedną z najważniejszych przedstawicielek polskiej sztuki konceptualnej, feministycznej i performatywnej. Jej twórczość rozwijała się od końca lat 60. na styku sztuki, języka, fotografii, filmu i działania artystycznego. Artystka podważała tradycyjne pojęcie dzieła sztuki, zwracając uwagę na proces, gest i obecność artysty, a jednocześnie krytycznie przyglądała się społecznym i kulturowym mechanizmom kształtującym rolę kobiety.
Jednym z najważniejszych narzędzi jej twórczości był język. Partum wykorzystywała pojedyncze słowa, litery i znaki jako autonomiczne elementy artystyczne, badając ich znaczenie, materialność i sposób funkcjonowania w przestrzeni. Ważne miejsce zajmowały również działania w przestrzeni publicznej oraz performance, w których własne ciało stawało się medium artystycznym i narzędziem krytyki społecznej.
Od połowy lat 70. coraz wyraźniej podejmowała temat tożsamości kobiety i jej miejsca w świecie sztuki. W swoich performance’ach świadomie wykorzystywała własny wizerunek, nagość i stereotypy związane z kobiecością, konfrontując je z oczekiwaniami społecznymi. Jej działania miały często charakter prowokacyjny i ironiczny, ale jednocześnie były konsekwentną analizą relacji pomiędzy ciałem, płcią, prywatnością i publicznym wizerunkiem.
Ewa Partum pozostaje ważną postacią polskiej neoawangardy i jedną z prekursorek sztuki feministycznej w Polsce. Jej twórczość, łącząca konceptualizm, performance, poezję wizualną i krytykę społeczną, wpisała się w międzynarodową historię sztuki feministycznej i do dziś stanowi istotny punkt odniesienia dla artystek podejmujących temat ciała, płci i tożsamości.