O obecności, która jest

Agnieszka Gotowała

Mamy zaszczyt i przyjemność zaprosić na wystawę pt. O obecności, która jest – prac Agnieszki Gotowały, w Zero3, ul. Daleka 13, Poznań, oraz na wydarzenia towarzyszące.

Słucham oceanu

Ten dźwięk zabiera mnie w prastare miejsca

Nie wiem jeszcze o czym one są

Kiedy sięgam pamięcią bliskość budzi i moją tęsknotę i mój strach

Szukam za opowieściami

Tymi z głębin poznania

I kieruję uwagę do blików na tafli wody

Rozmywają moje myśli

Poznaję zachody i przyglądam się wiatrowi

Który przesuwa wydmy

Leżę na nich od czasu do czasu

Pozwalając by moje ciało zanurzyło się w cieple księżyca

Główną inspiracją prac jest ocean, który stanowi odniesienie do symboliki psyche. Ocean jako miejsce, gdzie wody podziemne, jak i niebieskie łączą się ze sobą, a ich najgłębsze otchłanie są nieprzeniknione. Ocean, którego głębiny są miejscami, do których nie dociera światło słoneczne, podobnie jak głębokie obszary psychiki. Jednocześnie są poddane wpływom natury, cykliczności, zmienności, ruchom, falowaniu. Blisko mi do porównania oceanu do prastarej matki, z której powstaje życie, której siły są porównywalne do sił podświadomości, a jednocześnie wielkiej prastarej mądrości.

Obserwowanie jakości oceanicznych staje się przywoływaniem doświadczenia obecności i cielesności. Dotykaniem miejsc, w których woda oceanu w wyniku fal styka się z brzegiem, tworząc „rysunki”, które są ulotne w czasie, a jednocześnie istnieją tylko w danym momencie. Obrazy, które istnieją przez chwilę, pojawiają się i znikają, zmieniają swoją formę nieustannie, a jednocześnie w tej jednej chwili pojawiają się i są. Przyglądam się miejscom styku, fragmentom, które tworzy woda na piasku w wyniku ruchu. Jednocześnie przenosi mnie to do miejsc wewnętrznych, fragmentów przeżyć, doświadczeń, odczuć, opowieści, wspomnień.

Poprzez element kamery przywołuję postać osoby świadkującej. Rejestruję działania cielesne

na wydmach, których punktem wyjścia jest dotykanie pamięci ciała i śladów zapisanych w ciele.

Poprzez pamięć ciała, która ujawnia się poprzez ruch, pozwalam na wynurzanie się i pojawianie się tego, co jest i jednocześnie podążając za wyłaniającymi się odczuciami z obszarów cielesnych, emocjonalnych, mentalnych, duchowych, aby mogły zaistnieć.

Część projektu powstała w ramach rezydencji artystycznej AiR351 w Cascais w Portugalii oraz w ramach programu ReSide Instytutu Adama Mickiewicza. Projekt powstał pod opieką prof. Piotra Chojnackiego na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz przy współpracy z Uniwersytetem Lusófona w Lizbonie.